De twee engeltjes stonden netjes naast elkaar in de rek. Het ene engeltje had een fluitje bij, het andere was kleiner en stond met zijn armen ver uit elkaar, klaar om te gaan vliegen.

'Mama, deze vind ik leuk. Die wil precies gaan vliegen ...', zei Annelientje.

Het meisje was net zeven jaar geworden en vond alles met vleugeltjes geweldig. Elfjes, engeltjes, pluimpjes ... Ze keek naar de andere beeldjes en bedacht zich toen ze het grotere engeltje met het fluitje zag staan.

'Maar deze is ook mooi', twijfelde ze.

Mama bekeek de beeldjes en hun prijskaartjes en knikte. Voor dat beetje geld kon zij ze allebei kopen. Ze knikte en de beide engeltjes kwamen bij de andere aankopen terecht. Het engeltje met de gespreide armen stootte het andere even aan.

'Zie je wel dat wij eerst zouden weg zijn', grinnikte het.

'Sssht. Niet zo hard', waarschuwde de fluitengel. 'Dadelijk horen ze je nog.'

Hij keek streng maar het andere engeltje was te opgewonden.

'Ik ben benieuwd waar we terecht gaan komen ... Zouden ze een boom hebben?'

De fluitengel begreep hem niet. 'Boom? Moeten ze een boom hebben?'

'Ja, zo eentje met veel bollen en slingers en ...'

Het engeltje deed zijn oogjes dicht en was even stil.

'Lichtjes!' riep hij toen veel te luid.

'Sssht, stil nou', zei de fluitengel streng.

Het fluitengeltje draaide met zijn oogjes en bekloeg het zich dat ze samen gekocht waren. Hij vond het niet fijn dat het andere engeltje zo luidruchtig was. Hij was rustig en nam zijn taak heel serieus. Hij wilde zijn best doen om Kerstmis zo rustig en vredelievend mogelijk te houden.

'Stel je voor', ging het enthousiaste engeltje verder. 'Stel je voor dat je door zo'n lichtjesboom kunt vliegen, tussen al die blinkende bollen.'

'Sssht', probeerde de fluitengel de andere nogmaals te bedaren.

Maar hij ging maar door. Alleen aan de kassa was het kleine engeltje even stil. In de auto en zelfs bij Annelientje thuis, kon het kleine engeltje niet zwijgen. De aankopen werden aan de kant gezet tot na het avondeten. Daarna werd alle kerstmateriaal en ook de beeldjes uit de zak gehaald.

Mama en Annelientje waren druk bezig met de kerstboom op te tuigen toen de poes kwam kijken. Ze snuffelde aan de nepboom en bekeek de blinkende bollen nieuwsgierig. Ze wandelde voorbij de beeldjes, spitste toen haar oren en kwam terug. Ze had iets gehoord wat haar nieuwsgierig maakte. Ze snuffelde nog eens extra aan het kleine engeltje met de gespreide armen. De lange, zwarte snorharen kietelde het engeltje onder zijn armen en het moest heel erg zijn best doen om niet in lachen uit te barsten. Maar de poes vond niets abnormaal en trippelde verder naar de pluimpjesdoos. Ze stak haar zwarte snoet in de doos en sprong achteruit. Er was een klein wit donspluimpje aan haar snoet blijven plakken en ze had moeite om het eraf te krijgen. Ze trippelde achteruit en raakte verstrikt in een slinger.

'Dat komt ervan als je jouw neus in zaken steekt, die niet voor jou zijn', zei het kleine engeltje treiterig.

De poes kringelde rond Mama's benen terwijl ze met haar pootje het pluimpje en de slinger van zich af probeerde te krijgen. Mama viel over de poes, verloor haar evenwicht en trok met de lichtjes in haar handen de kerstboom mee om. Gelukkig hingen er nog geen ballen in.

'Mauwx, maak dat je wegkomt', mopperde ze op de poes terwijl ze recht krabbelde.

De zwarte kat met het witte pluimpje was al in een hoekje weg gevlucht. Annelientje plukte het pluimpje van haar snuit en aaide ze even.

'Zou jij nooit eens willen vliegen?' vroeg ze dromend aan het zwarte beest.

'Ik denk het wel', antwoordde Mama. 'Vooral om vogeltjes te kunnen vangen.'

Mauwx vond aan al dat boomgedoe maar niks en zocht haar plekje in de zetel op. Ze begon aan een uitgebreid wastoilet terwijl ze argwanend de mensen in het oog hield. Een uurtje later hingen alle kerstfiguurtjes in de boom en werd het kerststalletje opgebouwd.

'Het kindje er nog niet inleggen, hé', zei Mama. 'Het is nog geen Kerstmis.'

Terwijl Annelientje de os en de ezel in het stalletje zette en de herdertjes zocht, zette Mama de rest van de figuren op de kast.

'Die komen later pas', legde ze uit.

Toen alles helemaal klaar was, werden de lichtjes aangestoken. De hele boom schitterde helder met heel veel mooie kleurtjes. Het kleine engeltje met de gespreide armen was verrukt.

'Zoveel lichtjes ...' riep hij blij.

Hij schoof nog dichterbij het lichtje dat vlak bij hem hing. Het was er lekker warm en zo konden ze hem goed zien hangen.

'Maak mij maar extra mooi, want ik wil dat iedereen mij ziet', gebood hij aan het lichtje vlak bij hem.

Op het einde van de avond ging iedereen naar bed. De lichtjes in de boom bleven branden.

'Prachtig toch, hé. Fluitje, ik krijg er niet genoeg van', begon het kleine engeltje.

De grote fluitengel zweeg.

'Kijk toch eens hoe veel lichtjes en hoeveel volk ...' taterde het kleine engeltje verder.

Omdat de grote fluitengel niets terug zei, begon hij een uitgebreid gesprek met de kerstman en de rode kerstbal die vlak bij hem hingen. De kerstman knikte en liet de kleine engel verder ratelen. Ook de rode kerstbal was niet veel van zeggen. Het kleine engeltje sprak daarop de zilveren fluit en een glazen bol van iets verder aan. De glazen bol begon zachtjes te tingelen en de fluit floot heel stil het deuntje mee. Het kleine engeltje vond het allemaal prachtig en snaterde erop los. Hij kreeg uiteindelijk een groen pakje aan de praat.

'Wat ben jij geheimzinnig', riep het engeltje naar het pakje. 'Wat zit er onder jouw papiertje?'

'Ik vertel het lekker niet', zei het pakje. 'Ik heb een geheim en niemand mag het weten.'

'Toe, groen pakje', drong het engeltje aan. 'Ik ben nieuwsgierig, kun je me niet vertellen wat jouw geheimpje is?'

'Neen, want dan is het geen geheimpje meer.'

Het gesprek ging nog een tijdje door maar hoe het engeltje ook aandrong, het groene pakje zweeg over zijn lege inhoud.

Ondertussen kreeg het engeltje het heel erg warm, zo dicht bij het lampje. Hij begon er van te puffen. Het lampje was op zijn teentjes getrapt omdat het engeltje alleen in de aandacht wilde staan. Het was toch de bedoeling dat ze met zijn allen mooi zouden zijn? En niet eentje alleen. Het lampje gaf extra veel warmte. Het zou dat pronkerige engeltje eens laten zweten ...

De grote fluitengel vond het tijd om het gezwets te stoppen.

'Kun jij nu niet even die grote mond van je houden?' zei hij boos. 'Straks maak je nog iedereen wakker met je heftig gedoe.'

Het kleine engeltje hoorde de opmerking van de fluitengel niet.

'Auw auw', riep hij toen zijn vleugeltjes het veel te warm kregen. 'Straks smelt ik nog', riep hij tegen het lampje.

Terwijl hij zover mogelijk probeerde weg te schuiven, voelde hij iets kriebelen onder zijn armpjes. Het kietelde. Het engeltje verschoof een beetje maar het kietelen bleef doorgaan. Hij voelde ook een warme zucht. Zou er nog een lampje boos zijn op hem?

Hij draaide zich om en zag een enorme zwarte snuit met twee gaten in. Hij voelde weer een warme zucht en schrok zo hard dat hij tegen het warme lampje vloog. Dat schroeide zijn vleugeltjes en gaf hem zo'n harde trap dat het engeltje tegen de snoet op vloog. De poes sprong achteruit en keek met boze ogen loerend naar het engeltje met de gespreide armpjes.

'Help, wat nu?' riep het engeltje in paniek maar het was al te laat.

De poes had haar pootje met de getrokken nageltjes klaar. Ze tikte tegen het engeltje tot hij van zijn tak af schoof.

'Help, ik kan niet vliegen', schreeuwde het naar de fluitengel.

'Je hebt toch vleugels', riep die terug.

Net voor het engeltje op de grond zou vallen, probeerde het zijn vleugeltjes uit. Met kleine schokjes werd zijn val afgeremd. Hij landde zacht op de grond en stond verwonderd rond te kijken. Hij was niet stuk gevallen. Het engeltje bedacht plots dat hij echt kon vliegen ...

De poes gaf het echter nog niet op. Dit was iets speciaals. Een vliegende muis uit de kerstboom ... Zou die lekker zijn? En opnieuw tikte de zwarte poot tegen het engeltje.

'Hé, wil je daar eens mee stoppen', brulde het engeltje vol zelfvertrouwen.

Doch de poes verstond hem niet en wilde alleen maar spelen. Ze tikte opnieuw en dit keer zo hard dat het engeltje een einde weg rolde.

'Hé, groot beest. Ik ben niet om mee te spelen. Ik hoor in de kerstboom ...' riep hij weer maar de poes hoorde hem niet.

Nog voor hij weer een tik kon krijgen, deed het engeltje moeite om te vliegen. En ja hoor. Langzaam maar zeker kregen zijn vleugeltjes meer vaart. Hij vloog omhoog.

De vliegende muis kon vliegen? Dit was nog interessanter. Zou die ook smaken als een vogeltje? De poes zette de achtervolging in.

Het engeltje vloog door de woonkamer met de poes achter zich aan. Toen het engeltje even wilde uitrusten op de kast, sprong de zwarte poes er ook op. In haar haast om het engeltje te pakken, stootte ze de drie Wijzen uit het oosten om. Daarna viel een grote glazen vaas van de kast. Met veel kabaal viel die kletterend in gruzelementen op de grond. Daarna kwam een bloempotje ten val ...

Het engeltje ging harder en harder vliegen terwijl de poes nog meer haar best deed om hem te pakken. Het vliegende engeltje met de poes in zijn kielzog, trokken een spoor van vernielingen door de woonkamer. Het kleine engeltje was ten einde raad. Die zwarte schaduw bleef hem maar achtervolgen en hij werd moe.

Van pure ellende keerde hij terug naar de kerstboom. Hij vloog tussen de lichtjes en de figuurtjes door en verstopte zich achter een slinger. De poes zat met wiebelende staart naar al die lichtjes in de boom te kijken. Ze speurde elke tak na en zat klaar om te springen. Plots kreeg ze het engeltje in het oog. Ah, daar zat die vliegende muis ... En ze sprong.

Ze kwam echter niet aan in de boom. Ergens tussenin was ze blijven hangen ... Aan een hand. Een hand van Papa! Hij was wakker geworden van al dat kabaal en kon de poes nog net uit de kerstboom plukken.

Terwijl het engeltje van schrik en inspanning achter de slinger, hijgend was blijven liggen, maakt de poes voor de eerste keer een vlucht. Papa was niet boos, toen hij de ravage zag. Hij was woest en gaf de poes de schuld. Daarop liet hij haar vliegen, van de keuken tot in het washok. En toen ging de deur dicht. Het zou nog even duren voor de poes weer vrij mocht.

Ondertussen waren Mama en Annelientje ook op. En terwijl Papa het verhaal van de poes deed in de kerstboom, viel het Annelientje op dat er een lege plaats was, waar ze het vliegende engeltje eerst had gehangen.

'Mama, heeft de poes dat vliegend engeltje opgegeten?' vroeg ze niet begrijpend.

'Dat kan toch niet, Annelientje. Poezen lusten geen porselein', legde Mama uit.

'En toch is het engeltje weg', zei de kleine meid.

'Misschien ligt het ergens op de grond. Morgenvroeg zullen we het wel vinden. Nu is het laat en moet jij terug naar bed.'

Annelientje ging weer slapen terwijl Mama en Papa de rotzooi opruimden. Van het vliegende engeltje was er geen spoor. Het engeltje waagde zich niet meer buiten de kerstboom. Het bleef rustig wachten, achter de slinger.

Pas toen de kerstdagen voorbij waren en de boom weer werd afgebroken, vond Annelientje het engeltje hoog in de boom, achter een grote slinger. Het is altijd een raadsel gebleven hoe het daar terecht gekomen was.

In de jaren die volgden, werd het vliegende engeltje nog vaak in de kerstboom gehangen, maar hield het zich stil ... Muisstil!