Het ongelukkige kerstballetje Het was bijna zover. Het hele jaar hadden ze vol spanning liggen wachten. De hele doos trilde van verwachting. Maar ze moesten nog even geduld hebben. Niemand wist wanneer het ging gebeuren… En dan… was het eindelijk zover. De doos werd van de zolder gehaald. De boom stond al klaar en langzaam ging de doos open. De ballen, slingers en lichtjes lagen te popelen om eruit te mogen. Alle kerstversiering werd uitgeladen. De ballen werden gesorteerd. De slingers werden afgerold en klaar gelegd. De lichtjes werden eerste getest. Eén voor één werden ze allemaal vast gepakt en in de boom gehangen. Eerst de lichtjes, de witte en de gekleurde. Ze pinkten van plezier. Daarna kwamen de slingers, met hun witte sliertjes en hun glinsterende sterretjes… Ze giechelden stilletjes. Het ging weer mooi worden dit jaar… En daarna waren de engeltjes, de balletjes en de figuurtjes aan de beurt. Eén voor één kregen ze een plekje in de grote, groene boom en waren ze blij dat ze er weer bij mochten zijn.

Maar er was één kerstballetje dat droevig was. Ieder jaar hoopte hij weer dat hij eindelijk een plekje vooraan ging krijgen zodat iedereen hem kon zien. Maar ieder jaar was hij een van de laatste die een plekje kreeg, helemaal achteraan. Als hij in de spiegel van zijn buurbal keek, dan vond hij zichzelf nochtans heel mooi. Hij was van donker rood porselein, had gouden stippen en een gouden hoedje. Hij begreep niet waarom hij geen plekje vooraan verdiende…

"Ik hang weer vanachter…" mopperde hij tegen de mooie glanzend gele bal naast hem.

"En is dat zo erg? Er moet toch ook iemand de achterkant mooi maken…" antwoordde de gele bal.

"Ja, dat is erg want hier vanachter zien ze me niet hangen…" mopperde hij weer verder.

"Als je wat vriendelijker glimt, ben je misschien volgend jaar wel bij de eersten…" stelde de gele bal vriendelijk voor.

"Glimmen, poeh… Dat kan ik niet… Dat hoeft toch niet. Heb je mijn kleuren al gezien? Ik ben toch de mooiste bal die hier hangt?" Hij snoof ijdel en stak zijn neusje in de lucht.

"Vind jij jezelf dan zo belangrijk? Het gaat toch om de hele boom?" zei de gele bal.

"Poeh, de hele boom…" grommelde hij en de gele bal draaide zich de andere kant op.

Maar het ongelukkige balletje was niet tevreden zijn met zijn plekje aan de achterkant. Hij piekerde en piekerde… Op een nacht, toen iedereen sliep, liet hij zich uit de boom rollen.

Pok!

Hij schrok zelf wel een beetje van het harde vallen. Hij had besloten dat, als hij niet vooraan mocht hangen, hij helemaal niet in de boom wilde hangen. Hij rolde zich tot net voor de boom. Morgen zouden ze hem hier zeker vinden en dan vooraan in de boom hangen…

De volgende ochtend werd het hele huis wakker gejoeld door de kinderen. De vakantie was begonnen. Uitgelaten van vreugde, waaiden ze de huiskamer in. Ze speelden tikkertje. Jantje, de kleinste van de drie, verloor tijdens de jacht op zijn zus, een pantoffel. De groene, harige monster-pantoffel schoof voorbij de kerstboom en gaf het ongelukkige kerstballetje een ferme tik. Hij rolde tot onder de kast. Terwijl de kinderen verder speelden werd het ongelukkige kerstballetje nog ongelukkiger. Nu was zijn hele plannetje mislukt. Een eenzaam traantje rolde over zijn bolle buik. Nu kon hij het wel helemaal vergeten. Er kroop een gevoel van spijt over zijn ballenlijfje. Was hij toch maar blijven hangen… Hij hing wel vanachter maar hij was er wel bij geweest. Nu niet meer…

Een paar dagen gingen voorbij. Ze hadden het feest van het licht al gevierd. Heel het huis werd verlicht door kaarsjes en lichtjes. De kinderen kregen bij de kerstboom een kerstverhaal voorgelezen. Terwijl de zware stem van vader bladzijde na bladzijde voorlas, keken de kinderen hun ogen uit naar de ballen, slingers, lichtjes, engeltjes en alles wat er in hun boom hing. De ballen lieten zich langs hun mooiste zijde bekijken…

Behalve het ongelukkige kerstballetje. Hij lag onder de kast in het donker heel verdrietig te zijn. Hij had zo graag naar de glinsteringetjes in de ogen van de kinderen gekeken. Hij moest dit alles missen door zijn stomme plan… Hij voelde zich zo ellendig en triest dat de gouden stipjes begonnen af te bladderen. Hij wist dat hij straks een heel lelijke bal zou zijn… En dat maakte hem nog droeviger. Dat was het einde...

Terwijl het ongelukkige kerstballetje in zijn zelfmedelijden verdronk, kwam kerstavond steeds dichterbij. Tante Miep en nonkel Tijs kwamen op bezoek. Ze hadden hun hondje Snif meegebracht. Het kleine Yorkje snuffelde overal aan. Alle kleine hoekjes en kantjes had hij gehad. Hij kroop zelfs onder de kast om alles geroken te hebben…

Het ongelukkige kerstballetje zag de natte snuit op zich afkomen. Wegrollen had geen zin meer want Snif had hem al zien liggen. Met een tikje van zijn poot, rolde hij het kerstballetje van onder de kast. Dat was een leuk spelletje. Het kerstballetje kreeg nog een tik… en nog eentje… Hij rolde heen en weer en werd zo dol als wat. Toen kreeg hij zo'n harde tik dat hij hard door de kamer rolde.

Pok!... Krak!...

Hij was tegen de plint gevlogen en gebroken. Hij lag in drie stukken uit elkaar. Er was dus nog wel iets erger dan vergeten onder de kast liggen… Nu was hij stuk.

Tante Miep had de krak gehoord en ging kijken wat de kleine Snif uitgevreten had.

"Oh, Snif. Stoute hond. Heb jij een kerstbal uit de boom geplukt… Foei!!"

Tante Miep gaf Snif een standje en stuurde hem zijn mandje in. Snif begreep niet wat hij mis gedaan had. Hij had geen bal uit de boom geplukt. Die had onder de kast gelegen… Met zijn staart tussen zijn pootjes, kroop hij in zijn mandje. Tante Miep raapte de stukjes op van de kerstbal.

"Oh, en het was nog zo'n mooie kerstbal…" zei ze spijtig. "Dit vind ik erg, hoor."

Vader nam de stukjes over. "Ach, zo erg is het nu ook weer niet. We hebben nog ballen genoeg. Een meer of minder doet er niet toe…" zei hij. "De boom is toch ook mooi zonder dit balletje…"

Hij liep ermee naar de keuken en wilde de stukjes in de vuilbak gooien.

"Wacht even, vader" riep Peter. Hij was net met zijn modelvliegtuigjes bezig en had de tube met lijm nog vast. "Ik kan hem proberen te lijmen…"

Vader gaf de restjes aan Peter en die liep er meteen mee naar zijn kamer. Met zijn tong tussen zijn lippen deed hij heel goed zijn best om alle stukjes mooi in elkaar te passen en vast te lijmen. Je zag de breuk bijna niet meer, zo goed had hij ze in elkaar gepuzzeld.

"Zo, balletje. Jou heb ik weer mooi gelijmd"

Hij keek tevreden naar het balletje. Toen viel het hem op dat de gouden stippen bijna verdwenen waren. Hij haalde zijn potje met gouden verf boven en maakte de stippen weer helemaal mooi. Hij bekeek het balletje nog eens en was nog niet tevreden. Hij haalde zijn spray met vernis boven en spoot een klein stukje van het balletje tot het glansde.

"Mmm, dit is veel mooier…" zei hij en besloot om het ganse balletje te vernissen.

Niet veel later was het hele balletje gespoten en glansde het mooi in het licht. Het balletje voelde zich weer helemaal in orde. Beter zelfs, hij voelde zich anders… Bijna vrolijk...

"Zo balletje… Jij kunt weer bij de anderen in de boom…" lachte hij. Hij vond van zichzelf dat hij mooi werk gedaan had en in een vrolijke bui besloot hij nog iets toe te voegen…

Die avond, was het kerstavond. De hele familie zat naar het kerstballetje te kijken. Hij hing helemaal vooraan aan een tak, net boven de kerststal.

"Mmm…" murmelde vader. "Mooi, zoon."

"Ja, Peter. Je hebt er wel iets moois van gemaakt" zei moeder.

"Ik wil er ook zo een…" schreeuwde Jantje terwijl hij aan Peters trui trok.

"Jongen. Bedankt want ik vond het toch wel erg jammer…" zei Tante Miep tegen Peter. Peter glom van trots. Hij keek nog eens naar de kerstbal.

"Mooi. Ja. Nu is hij wel mooi…" zei hij tevreden.

En het ongelukkige kerstballetje? Die hing te glimmen en te glanzen… Donker rood met gouden stippen, een gouden hoed en een grote gouden glimlach op zijn bolle buik….