De
vakantie was voorbij en alle kinderen gingen weer naar school,
ook Jonas en Liene. Hun nieuwe school was de gemeenteschool
op de hoek van de wijk. Jonas had echter geen zin om te gaan.
Hij had een hekel aan school. Hij had een hekel aan huiswerk
en hij had een hekel aan toetsen. Bovendien kende hij niemand
op de nieuwe school, uitgezonderd Jules. Er waren twee klassen
voor het derde leerjaar. Hij hoopte dat ze in zijn klas zou
zitten.
Hij
werd wakker van de wekker. Hij wreef in zijn ogen. Ojee, vandaag
moest hij naar school. Hij had geen zin om op te staan. Hij
zou de hele dag wel in zijn bed willen blijven liggen maar
hij wist dat Mama het daar niet mee eens was. Hij dacht aan
Gibbel en wist plots dat een bezoekje aan zijn groene vriend
hem goed zou doen. Even later klom hij naar de onderste tak
van de oude beuk.
"Gibbel?"
riep hij zacht.
"Ja,
Jonas?" antwoordde het groene mannetje onmiddellijk.
Hij
zat te wiebelen op een tak.
"Gibbel",
begon Jonas maar hij wist eigenlijk niet wat hij wilde zeggen.
"Je
bent niet vrolijk?" wist de kleine beukenelf meteen.
"Ik
moet naar school …" zuchtte Jonas.
"Aha.
Dat verklaart veel", zei Gibbel.
"Ben
je bang?"
"Bang?"
vroeg Jonas.
"Niet
echt, denk ik."
"Je
mag bang zijn, hoor!" zei het groene ventje overtuigd. "Het
is vandaag ook zo'n belangrijke dag. Voor het eerst naar de
nieuwe school. Mm, dat is niet niks …"
Jonas
keek hem met een triestige blik aan.
"Waarom
ga je niet graag naar school?" vroeg Gibbel.
"Ik
weet het niet. Ik ga gewoon niet graag …"
"Vind
je de lessen moeilijk? Of is het om de andere kinderen?"
"Alles
een beetje, denk ik. Ik kan niet zo goed tellen en lezen doe
ik ook niet graag." Jonas zuchtte "en dan al dat huiswerk
weer …"
Gibbel
sprong van zijn tak naar beneden en landde op Jonas zijn schouder.
"Je wilde toch een grote familie, niet?" vroeg hij terwijl
hij lachte.
Jonas knikte.
